Patiëntfoto
Patiënt GV
Body

ADR: “Goede middag, kan je je even voorstellen aan de mensen?”
Luna: “Hallo iedereen. Ik ben x jaar oud, vriendelijke ras, goedlachs en ietwat onstuimig.”
ADR: “Wat is jou overkomen?”
Luna: “Op een avond was ik met mijn baas aan het wandelen tussen de velden. Plots zag ik iets dat op een konijn leek. Ik had wel geen honger, maar je weet hoe dat gaat he: het vlees is zwak. Zonder het te beseffen ging ik erachteraan. Eens in de weide werd ik door iets geraakt. Het kwam uit het niets. Na een korte aarzeling ben ik terug naar mijn baas gelopen. Het was donker en niemand had iets in de gaten. Eens thuis kreeg iedereen een soort van stress aanval: ze moeten iets raars aan mij gezien hebben, want voor ik het wist stonden we in de dierenkliniek.
ADR: “Wat was de reactie in de dierenkliniek?”
Luna: “Ondertussen was het bijna nacht, maar de dokter van dienst heeft ons goed opgevangen. Na wat onderzoek vond die het beter om even specialist te bellen. Er werd besloten mij op te nemen en enkele uren later werd een CT scan van mijn kop gemaakt.
ADR: “Wat was er juist aan de hand?”
Luna: “Het schijnt dat mijn rechter oog wat kaduul stond. Het bleek dat ik een trap van een paard had gehad: dat beest moet geschrokken zijn geweest van mijn imponerend voorkomen en het zekere voor het onzekere genomen. 
ADR: “Zag je nog iets uit het oog?”
Luna: “Gelukkig kon ik nog goed uit mijn oog kijken alhoewel ik alles wat dubbel zag. De specialist vond het noodzakelijk om mij de opereren omdat de hele oogkas aan gruzelementen lag: de stukken bot staken tot diep onder mijn oog en de rest zat ook niet meer op zij plaats. Tijdens de operatie werden alle stukken terug gezet en er werd ook een lange plaat met verschillende schroeven gebruikt om alles stevig vast te zetten. Voor ik wakker werd, werd opnieuw een CT scan gemaakt om te kijken of alles wel goed zat. Gelukkig was dat het geval. Ook de oogdokter heeft nog eens goed kunnen kijken: alles ok.
ADR: “Heb je veel pijn gehad?”
Luna: “Ik moet eerlijk bekennen dat ik van al het gedoe weinig last heb gehad: dit zal dankzij de morfine geweest zijn, denk ik.”
ADR: “Ben je lang moeten blijven?”
Luna: “Na de operatie moest ik enkele dagen in de kliniek blijven, dik tegen mijn goesting natuurlijk. Het lastigste was de kraag die ik moest aanhouden: dat ding zat overal in de weg, en het was, buiten mijn blauw oog, eerlijk gezegd ook geen zicht.
ADR: “Wanneer moest je op controle?”
Luna: “Na twee weken kon ik op controle bij mijn chirurg en spoedarts: ze waren blij dat ze mij zagen precies, want die begonnen spontaan foto’s te nemen. Ze waren content dat alles er zo goed uitzag. Persoonlijk vond ik dat ook maar ik was vooral blij dat die toeter eraf mocht.
ADR: “Hoe stel je het nu?”
Luna: “Verder gaat alles nu pico bello met mij: ik heb nergens last van en ik zie er terug goed uit.”
ADR: “Wil je nog iets kwijt?”
Luna “Ik zou via deze weg de spoedarts dokter Bonte willen bedanken om mij die nacht zo goed op te vangen, professor Verhoeven en dokter Weekers voor de operatie zo goed te doen, en verder natuurlijk het hele team van de dierenkliniek. Vooral mijn baasje ben ik dankbaar: die wou koste wat kost mij terug als nieuw hebben en heeft zeker naar geen euro gekeken om dit allemaal te bekostigen. Tot de volgende!”

Wie verzorgde Luna?

Europees specialist
Dierenarts

Op welke vakgebieden kon Luna rekenen?