Patiëntfoto
Miss Fluffy
Patientras
Europese korthaar
Body

Auto-ongeval

Miss Fluffy werd in onze kliniek aangeboden nadat ze aangereden was door een auto. Ze kon niet op haar achterpoten staan: ze bleek een gebroken bekken te hebben. Rechts was de vleugel gebroken en de bekkenbodem en aan de andere kant had ze een zogenaamde iliosacrale luxatie. Hierbij is de benige verbinding tussen het bekken en de wervelkolom verbroken en is alle stabiliteit verloren. Dit komt wel vaker voor na een aanrijding en kan hersteld worden door het bekken terug vast te zetten aan het heiligbeen met schroeven.

Eerst de blaas

Op het moment dat ze binnenkwam wisten we echter niet of ze nog kon plassen. De bezenuwing van de urineblaas loopt ook langs die plaats en kan uiteraard door het trauma beschadigd zijn, waardoor de kat ofwel niet kan plassen ofwel incontinent blijkt te zijn.In eerste instantie werd dus besloten om Miss Fluffy een paar dagen op te nemen om te zien of ze zelfstandig kon plassen. In de tussentijd kreeg ze een infuus en goede pijnstillers om het haar zo aangenaam mogelijk te maken. Na een tweetal dagen wisten wij zeker dat ze kon plassen en konden we een operatie voorstellen aan haar eigenaars.

Vervolgens de orthopedische ingreep

Aan beide zijden van haar bekken werd een snee gemaakt om vervolgens het bekken aan de ene zijde terug vast te zetten aan haar wervelkolom en aan de andere kant een plaat te zetten. Haar staart was ook gebroken en de huid was aan het afsterven en dus werd ook besloten om gelijktijdig haar staart te amputeren. Alles qua orthopedische ingrepen verliep goed en een volledig herstel voor Miss Fluffy lag in het vooruitzicht.

Bloedvoorziening van de huid bij hond en kat

Nu moeten we even een zijspoor nemen om haar volgende complicatie duidelijk te maken.

De bloedvoorziening van de huid van hond en kat is bijzonder en verschilt van die van ons. Onze huid wordt op twee manieren van bloed voorzien: de belangrijkste is die waarbij de huid overal met kleine bloedvatjes van bloed wordt gevoed vanuit de onderliggende skeletspieren. Dit zorgt er, onder andere, voor dat onze huid goed vastzit aan onze spieren en weinig beweeglijk is en dat de huid zeer goed doorbloed is.

Bij hond en kat wordt de huid maar op enkele plaatsen voorzien van bloed door middel van grote perforerende bloedvaten (van daaruit vertakt dit bloedvat in een netwerk onder de huid). Elk bloedvat voorziet dus een groot oppervlak van de huid van bloed. Dit zorgt er dan ook voor dat de huid slechts op een paar plaatsen verbonden is met de spieren en dus veel beweeglijker is dan onze huid.

De huid van Miss Fluffy: een zware opgave

Bij Miss Fluffy was haar huid op de rug volledig losgetrokken van haar staart tot aan haar nek (tijdens de aanrijding). Dit zorgde ervoor dat dit enorme oppervlak van huid slechts door een paar bloedvaten werd voorzien van bloed en dus enorm gevoelig was voor afsterven.

Ongeveer 1 week na haar operatie begon de huid tussen de incisies op haar heup te verkleuren; ook de huid op het stompje van haar staart begon te verkleuren en de wonde van het stompje kwam open.

Geleidelijk aan is de huid tussen de 2 incisies afgestorven. De huid op haar rug die afgestorven was, werd chirurgische verwijderd, net als de huid op het staartstompje. Het wondbed werd behandeld met o.a. een honingzalf en verbanden.

De verbanden bleven echter niet goed zitten op deze plaats en de wonde werd telkens bevuild met ontlasting.

Miss Fluffy werd weer onder narcose gebracht en de wonde werd chirurgisch terug opgefrist en voor zover mogelijk gesloten (maar er bleef een enorm groot gat op haar rug en staart).

De wond van Miss Fluffy moest eerst terug helemaal zuiver worden en er moest een gezond wondbed komen, vooraleer de wonde gesloten kon worden. Dit betekende dat Miss Fluffy elke dag in slaap werd gedaan, omdat de verzorging van een open wonde erg pijnlijk is. Ook moest de wonde beschermd worden tegen bevuiling van buitenaf en moesten de zalven en medicatie op de wonde blijven zitten. Hiervoor werden met hechtmateriaal grote lussen geplaatst rondom de wonde, waardoor verbanden konden worden vastgehecht over haar wonde.

Zo werd miss Fluffy dagelijks verzorgd gedurende een tweetal weken.

Een flap als definitieve oplossing

Toen de wonde er goed begon uit te zien, werd besloten om de wonde te sluiten. Er werd een zogenaamde flap gemaakt (‘caudal superficial epigastric axial pattern flap’), waarbij er een grote strook huid van de buik (met tepels!) werd losgemaakt en langs de flank op de rug en staart werd vastgezet. Er werden ook drains onder de wonde geplaatst die door middel van bloedbuisjes alles onder de wonde vacuüm zouden zuigen: hierdoor werd wondvocht opgezogen en werd de huid (die volledig loshing aan de kat) terug vastgezogen.

Na een 4-tal dagen begon echter een heel klein stukje van de flap te verkleuren (het alleruiterste puntje) – er waren echter geen duidelijke tekenen van infectie en dus werd het afgestorven stukje huid op zijn plaats gelaten. Wij wilden het als een soort natuurlijke pleister op de wonde laten zitten en de nieuwe huid eronder laten groeien, terwijl de rest van de flap zich op zijn nieuwe plaats aan het vastzetten was.

De wonde van Miss Fluffy bleef lange tijd veel vocht produceren, en dus bleven de drains een hele lange tijd zitten. Na een tweetal weken werden ze verwijderd met de intentie Miss Fluffy na twee dagen eindelijk naar huis te laten terugkeren.

Groot alarm

Miss Fluffy was een erg lieve en intense en levendige kat. Haar strijdlust was enorm. Maar haar liefde voor eten was nog groter. Als haar mede-patiënten werden verzorgd en eten kregen, brak Miss Fluffy bijna haar hok af in verontwaardiging, omdat ze zolang op eten moest wachten.

Vandaar ook onze ongerustheid toen Miss Fluffy daags voor haar geplande ontslag uit de kliniek plots niet meer vroeg om eten. Ze maakte koorts en keek dof uit haar ogen.

Haar catheter werd direct vervangen, ze kreeg opnieuw een infuus en er werd bloed genomen. Omdat we bang waren voor een infectie onder het afgestorven stukje huid, werd de korst weggesneden en werd het wondbed geswabd voor een cultuur en helemaal opgefrist. Uit de cultuur kwam een multi-resistente kiem, die ongevoelig was voor alle antibiotica die Miss Fluffy kreeg.

Uit het bloedonderzoek bleek echter iets veel ergers: ze had zo goed als geen witte bloedcellen meer, vermoedelijk door het parvo-virus. Ze was als kitten wel gevaccineerd, maar had haar jaarlijkse vaccinatie niet meer gehad en was dus nu besmet met dit dodelijke virus. Het enige dat wij voor haar konden doen op dat moment was haar een ondersteunende behandeling geven. Ze kreeg dan ook vocht via een infuus, antibiotica, extra vitaminen injecties en antibraakmiddelen.

Dagenlang hing haar leven aan een zijden draadje, wilde ze niet eten, braakte ze en bleven haar witte bloedcellen extreem laag… vele kaarsjes zijn toen gebrand voor haar.

Miss Fluffy herpakt zich

En plots werd ze vinniger en wilde ze kleine beetjes terug eten. Na een paar dagen waren haar witte bloedcellen terug hersteld…

Miss Fluffy is na meer dan zeven weken naar huis kunnen gaan, acht levens armer en wij hebben haar helemaal in ons hart gesloten en waren heel gelukkig dat ze uiteindelijk terug verenigd kon worden met haar kindjes en baasjes.

Wie verzorgde Miss Fluffy?

Europees specialist

Op welke vakgebieden kon Miss Fluffy rekenen?